Hoe ongelukkig gelukkig kan zijn

Iets waar ik al tijden mee struggle is gelukkig zijn. Oké, dat klinkt misschien wat zwaar, maar ik blijf het, naast gezondheid, het lastigste concept vinden wat er is.

Vanochtend (6 mei) gooide ik de volgende woorden over dit onderwerp eruit op Twitter:

Nog iets lastigs aan chronisch ziek zijn: het gevoel dat je niet optimaal gelukkig mág/kán zijn, want je bent ziek.

Terwijl er tegelijk overal wordt geroepen dat je er mee moet leren leven.

En als je wel gelukkig bent en dat uit, wordt dat snel gezien als fysiek herstel en dat je nu wel opeens kan leren/werken/van alles.

Wat dan weer niet waar is. Want mijn leven is nog steeds zwaar. Het is nog steeds geen feestje om in mijn lijf wakker te worden, maar ondertussen probeer ik wel van iedere dag een feestje te maken.

Ik ben blij met hoe het nu gaat. Ik voel me gelukkig met het huisje waar ik in woon, met mijn lieve vriend en ons lieve katje. Ik ben gelukkig dat ik weer kan sporten en meestal kan koken en mijn eigen huis een beetje schoon kan houden. Ik ben blij met mezelf.

Ik ben niet blij met het feit dat ik nog steeds ziek ben. Dat ik twee keer in de week 12 injecties in mijn rug krijg. En daarnaast nog 3 keer B12 in mijn been. Dat ik dat dan vind meevallen. Dat ik de hele dag door moet bedenken hoe ik ga eten in combinatie met mijn medicijnen en wat ik dan ga eten met mijn voedselallergieën/-intoleranties. Dat ik niet zomaar dingen kan afspreken. Dat ik niet zomaar op de fiets kan stappen zonder na te denken over wat ik al heb gedaan en de komende dagen nog wil doen. Dat ik niet een keer sporten kan overslaan, omdat ik dan direct een heel stuk vooruitgang kwijt ben.

Ik wil voorzichtig optimistisch zijn, maar het voelt alsof de wereld dat verdomde lastig maakt. Als iemand vraagt ‘hoe gaat het?’ dan vind ik het lastig om te antwoorden. Wil deze persoon een gesprek aanknopen, heeft deze persoon daadwerkelijk interesse (en de tijd) om dit aan te horen? En zo ja, waarom is dit gesprek zo beladen?

Je hebt dit dan wel dan wel niet en je moet ermee leren leven. Dan doe je dat, wat veel tijd, energie en moeite kost en dan is het niet goed. Want waarom neem jij als 23-jarige genoegen met dit leven? Dit leven zonder feesten, zonder de mogelijkheid om veel te reizen, met vragen over kinderen en over wat je de rest van je leven eigenlijk wil? Ik krijg de indruk dat iedereen denkt dat ik wel ongelukkig móet zijn in mijn situatie.

Ik snap ook dat de omgeving van een ziek persoon het wil snappen en dan pogingen doet met de woorden die ze kiezen. Maar ik weet niet. Ik weet het gewoon niet. De grap aan mijn ziekte is dat ik niet echt weet hoe het gaat, maar al helemaal niet hoe lang dit stand houdt. Het kan zijn dat ik 5 minuten na een gesprek weer plat ligt, terwijl de persoon waarmee ik in de supermarkt stond het halve dorp vertelt dat het heel goed met me gaat.

“Maar je kan toch hardlopen?” Ja, dat klopt.

“Maar je woont toch op jezelf?” Ja, dat klopt.

“Maar je kan toch…”

Ja, dat klopt. Maar dat kan allemaal omdat ik na 14 jaar ziek zijn echt wel weet wat ik wel en niet kan. Soms ook niet trouwens, maar dat terzijde. Ik moet bijvoorbeeld sporten/hardlopen, anders verlies ik zoveel spierkracht dat ik letterlijk niks meer kan. Ik moet dus sporten/hardlopen zodat mijn vriend mij bijvoorbeeld niet op de wc hoeft te zetten.

Ik moet ook op mezelf wonen, want ik ben 23. Ik werd op mijn 18e ook gewoon, net als veel anderen, gek bij mijn ouders. Ik ga veel beter op mijn eigen plekje, met mijn eigen spullen en mijn eigen rust.

De hele gelukkig-ongelukkig kwestie voelt als touwtrekken en ik ben het touw. Mijn leven staat aan de gelukkig kant, twijfelmensen- en gedachten bij ongelukkig. Dit touw is alleen al aardig versleten en is klaar met het getrek. Het touw wil gewoon het touw zijn.

Maar vooralsnog ben ik gelukkig. En blij. Als ik nu achter mijn laptopje zit ben ik blij. Dat ik kan schrijven. Dat ik rechtop kan zitten. Dat ik gisteren met vriendinnen een dag buiten was. Dat ik mijn vriend zie die geslaagd is voor z’n bachelor Electrical Engineering (dat is fancy voor Elektrotechniek). Dat mijn katje supertevreden op de bank ligt te knorren. Het is goed. Voor mij.

Ook al is het niet goed, het is goed.

 

Header: eigen foto

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s