Hoe-gaat-hjet? #1

Gelukkig nieuwjaar! Oeps.. ietwat aan de late kant hè? Komt een beetje omdat ik me het lieveheersbeestje op de foto voel, en omdat..

Januari

De makkelijkste uitleg hiervoor is 1 woord: JANUARI.

Januari is altijd een rotmaand. Het is koud, het is donker en het is de maand na alle feestdagen waardoor ik helemaal gesloopt was.

Ondertussen ben ik een beetje aan het bijkomen. Soms heb ik dagen veel energie voor mijn doen en voor het eerst sinds we hier wonen heb ik gevoel dat ik het allemaal een beetje onder controle heb. Papierwerk, boodschappen, huishouden. Het begint wat te draaien.

Oeps

Eergisteren had ik ’s ochtends een fysio afspraak en na het sporten (jaja!) stortte ik eenmaal thuis in. Onder de douche. Niet zo handig. Ik wachtte net zolang tot mijn benen weer zouden meewerken en ik niet meer te zwaar voor mezelf zou zijn. Maar toen was de boiler leeg, werd het water ijzig koud en moest ik er toch maar aan toegeven. Ik riep Pieter en die kreeg me uiteindelijk afgedroogd, op bed en aangekleed.

Mentaal

Mentaal gaat het mwoa. Een poosje ging mijn brein best goed. Als ik ‘brein’ zeg dan bedoel ik dat ik weer wat kon nadenken, wat kon lezen en soms zelfs schrijven. Met alles in mijn leven betekent 2 stappen vooruit, vaak ook 1 of meer terug. Als dat gebeurt is er teleurstelling. Want het ging toch zo goed?

Het is lastig.

Niemand wil zo afhankelijk zijn van anderen, maar ik kan vertellen dat ik het, na bijna 14 jaar ziek zijn, compleet verafschuw. Het laat me allesbehalve voelen hoe ik me wil voelen.

Medicatie

Qua medicatie ga ik nog steeds goed op bijengif! Ik heb voor het eerst écht het idee dat ik vooruit ga, ook al zijn de stapjes nog zo klein. Ik heb ook sommige medicatie wat afgebouwd, zodat mijn lichaam wat meer ruimte heeft voor herstel tijdens zo’n best zware behandeling. Plus het feit dat we (ik én mijn lichaam zijn tegenwoordig een team) twee keer in de week een uur sporten, vind ik best knap. Het vertrouwen komt heeeel voorzichtig weer om de hoek kijken.

Plannen?

In de top 3 van veelgestelde vragen staat: “hoe ziet je toekomst er nu uit?”

Geen idee. Ik weet dat die vraag voor de meeste 22(bijna 23!)-jarigen lastig is, maar ik heb echt letterlijk geen idee.Geen idee waar we (lichaam en ik) toe in staat zijn en wat de mogelijkheden gaan zijn.

Voor nu?

Ik wil blijven sporten. Volgens de fysio is dat ook iets wat ik altijd zou moeten blijven doen. En dan gaat het niet om marathons lopen, dan gaat het om rechtop kunnen zitten zonder na een half uur spontaan in huilen uit te barsten. Om dat ik mijn eigen haar kan wassen zonder bijna flauw te vallen omdat mijn armen in de lucht hangen. Dat soort dingen.

Ik wil goed blijven eten. Blijven inderdaad. Want dat gaat echt heel goed, als zeg ik het zelf. Ik eet zo’n 300 gram groente of meer per dag, meerdere stukken fruit en ik merk dat ik steeds minder wil cheaten op mijn dieet (gluten-, melk-, varkensvlees-, nootvrij). Veel van mijn energie zit dan ook in koken, bakken en bedenken wat ik de volgende keer kan koken of bakken. Zo ga ik vanavond weer mijn ‘eigen’ kokoskoekjes maken, van dit recept.

Ik wil mijn cursus afronden. Al ga ik er niet vanuit dat dat in 2017 gebeurt. Het maakt me blij en ik heb het gevoel dat ik nuttig bezig ben. Soms gaan Pieter en ik sámen leren, dat is in de drie jaar dat we samen zijn nog niet gebeurd. Ik merk dat ik creatiever ben dan ik van tevoren dacht en dat ik creatief bezig zijn ook erg leuk vind. Maar wel met een bèta twist. Ik ben een sucker voor mooie verhoudingen, grafische prints, symmetrie, mooie lijnen.

Voor deze drie punten én een huishoudentje heb ik al te weinig uren in een dag, laat staan te weinig energie op een dag.

Op de lange duur?

Deze is nóg lastiger. Ik zou graag werken, maar denk dat dat niet realistisch is, als ik heel eerlijk ben. Mocht ik óóit toch kunnen werken, zou dat natuurlijk fantastisch zijn.

Op de nog iets langere duur hoop ik dat er wetenschappers en artsen komen die even gaan uitzoeken hoe dat nou zit met Lyme&co-infecties en zwangerschappen. Mijn eierstokken rammelen al een hele tijd (echt! schaam me dood) en ik heb continue nesteldrang (toepasselijk cursus wel dan hè?).

Dat was het. Verder weet ik het niet.

Conclusie

Het gaat aardig, niet extreem goed, niet extreem slecht. Ik blijf goed voor mezelf zorgen. Het is stabiel. Maar stabiel houdt ook in dat ik niet spontaan beter ben helaas, gelukkig wél dat ik niet meer in een diep dal zit.

Hoe gaat het met jullie? Sinds ik Facebook-loos ben, hoor ik weinig meer van de wereld. Wat me verrassend goed bevalt. Maar mocht iemand willen praten/contact zoeken/o.i.d., dan kan je altijd mailen naar ikbengekkeharrieniet@gmail.com!

Nog een fijne weekend en hopelijk een fijne week!

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s