Weekoverzicht #34 – Gut wat stil

Hoi allemaal! Zoals ik op mijn Instagram/Facebook (ook alweer een poosje terug) vertelde kwam er snel een wat betere update en dat is deze post.

Als ik bij mijn ouders ben, vraagt mijn moeder eigenlijk standaard aan mij ‘Als mensen mij vragen hoe het gaat, wat zeg ik dan?’. Liefde voor het feit dat ze dat doet, maar soms is het zo lastig. Het komt dan op zo’n punt dat ik al een paar weken geen hoogte-, maar gelukkig ook geen dieptepunt heb gehad. Dat betekent dat alles gaat zoals het gaat en ik niet echt kan zeggen hóe het gaat.

Ik vraag mezelf ook vaak af hoe het gaat. Dat is niet gek. Ik lig op bed, soms mediteer ik (dat is minder zweverig dat het klinkt) en dan vraagt mijn appje mij ook hoe ik me voel. Ik moet het niet veroordelen, zo van ‘ik voel me zo slecht!!!!’ maar het benoemen, zonder gevoel. En dat is lastig. Want als ik écht naar mijn lichaam ga luisteren, dan hoor ik pijn. Dan hoor ik extreme vermoeidheid. Dan hoor ik hoofdpijnen. Dan hoor ik spasmes die willen doorbreken. Dan hoor ik de blaasontsteking die altijd klaarstaat als ik geen antibiotica of vitamine-C/mannosepillen slik. Maar nog erger : dan hoor ik mijn gedachten.

Je kunt je voorstellen dat ik nu bijna 13,5 jaar ziek ben, waarvan ik 12 jaar niet ben geloofd. Dat is ronduit dat ene scheldwoord wat mijn oma liever niet hoort. Ik lig al 13,5 jaar vaak op bed, proberen om juist niet naar mijn lichaam te luisteren. Want dat is wat iedereen zei dat ik moest doen. Er was niks, dus negeer het maar. En opzich heb ik wel iets aan dat tegenstrijdige advies gehad, want de strijd die ik voer tegen Lyme is soms te zwaar om ook naar mezelf/naar mijn lichaam te luisteren. Ik heb Lyme (de borrelia bacterie), maar ook co-infecties zoals Babesia (een malaria-achtige) en Bartonella. Ik word niet zomaar beter en ik kan soms niet zien of ik vooruit of achteruit ga.

Ik mis studeren. Ik mis zomaar sociaal kunnen doen. Ook al moet ik ook aan mijzelf toegeven dat die dingen nooit vanzelfsprekend zijn geweest. Maar ook dat is lastig, want dat doet pijn. Ik wil niet hoeven kiezen wat ik wel of niet doe op een dag. Ik wil niet mijn vriend hoeven vragen of hij iets naar bed wil brengen omdat ik niet meer de kracht heb om op mijn eigen benen te staan. Het allerergste vind ik vragen of hij me wil helpen met naar de wc gaan. Dat is schaamte ten top en ik weet dat dat niet erg is maar het is echt verschrikkelijk en redelijk twintiger-onterend.

Ik merk dat ik door grenzen heen breek. Grenzen die muurvast staan maar die ik even niet meer kan hebben. Ik moet. Echt. Alsjeblieft. De wereld is zo groot maar de mijne zo verschrikkelijk klein.

Soms ben ik blij als ik te moe ben om te huilen.

Mijn behandeling slaat goed aan trouwens. Ik krijg nu sinds een paar maanden 3x per week 12 ‘bijenprikken’ in mijn rug geprikt door Pieter. Het houdt me op de been. Ik krijg de prikjes op maandag, woensdag en vrijdag en zondag is een overleefdagje. Sinds kort ook een ‘gelukkig-zijn-mijn-rug-en-gezicht-vandaag-niet-zo’n-ravage’ want alle gifstoffen komen eruit via mijn huid in de vorm van extreem veel pukkeltjes en bultjes. Niet fijn, maar het komt eruit en dat is alles wat ik eigenlijk zie. Ik vind het stiekem ook fijn dat mensen eens zien dat ik ziek ben, want ziek zijn is 1 ding, maar onzichtbaar ziek zijn is een ander. Ding is wel dat voor deze behandeling een tijd als richtlijn staat en dat is 2 maanden voor elk jaar dat je ziek bent geweest. Dat is 26 maanden en dus ook nog bijna 2 jaar. Dat is lang. En ik hoop dat mijn lichaam dat volhoudt en zich niet gaat keren tegen het bijengif.

Ik ga oké, maar niet goed. Als mensen mij vragen hoe het gaat ‘moet’ ik antwoorden met antwoorden als ‘stabiel’, ‘niet zo slecht’. Ik wil graag van de daken kunnen schreeuwen dat het snel goed komt maar ik weet het niet. Ik waardeer het trouwens wel heel erg dat mensen vragen hoe het gaat, want dit is een vrij eenzame strijd en elke keer als ik hoor dat iemand naar mij heeft gevraagd, geeft mij dat toch kracht om nog even door te zetten.

Het schrijven van dit stuk heeft me nu teveel energie gekost en ik moet nog even douchen dus ik stop nu. Het is misschien wat onsamenhangend maar ik wou toch graag weer wat delen.

p.s. Ik schrijf trouwens nog steeds aan mijn boek, maar schrijven is lastig en ik probeer ook weer te lezen en wat te leren. Boek is nog steeds onder constructie dus. 😉

 

Advertenties

Een gedachte over “Weekoverzicht #34 – Gut wat stil

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s