Weekoverzicht #32 Lege grenzen

Zo, dat was weer een week. Het is iets later getikt, maar waarom, leg ik jullie gauw uit.

Vorige week (23 t/m 29 mei) had ik veel dingen op de planning gezet. Waarom? Nou, omdat mijn hoofd er zo slecht aan toe was (lees : Weekoverzicht #31 – Kronkels in mijn hoofd).

Maandag kwam er iemand langs met een vragenlijst voor haar scriptie over Lyme. Dat had ik verteld in de vorige blogpost. Toen was ik er een beetje klaar mee. Ik voelde me waardeloos (als in : ik doe geen drol op deze aardkloot) en ik had even wat geluksmomentjes nodig.

Er was al een idee opgekomen om die woensdag naar mijn vrienden in Groningen te gaan en ik moest en zou nu gaan.

Dinsdag werd ik natuurlijk lekker ziek en baalde ik als een stekker. Ik gooide vitaminen naar binnen alsof het koekjes waren en dronk zoveel water dat je een sloot kon vullen.

Afin, woensdag. Ik moest en zou, dat snap je, dus ik sta om 4 uur netjes op het station en stap in de FlixBus. Mocht je deze geweldige uitvinding nog niet kennen : het is een bus die rijdt op lijnen waar er geen rechtstreekse treinverbinding is. In mijn geval Enschede – Groningen. De busreis duurt zo’n 2 uur (net zo lang als met de trein), zonder overstap en met gegarandeerde zitplaats (je koopt je kaartje van tevoren en reserveert daarmee een plekje). Dat alles voor een gigantisch prachtige prijs van €5. Voor €10 euro was ik dus retour naar Groningen. Daar kom ik met de trein niet eens in de buurt, zo zonder studenten OV.

Einde reclameblok, het was tof. Ik ging naar het huis van L. en het was vet gezellig. Ik at pizza (begin van een lichte cheatweek qua dieët), speelde spelletjes en na alle gezelligheid bleef ik slapen. De volgende ochtend trok L. de deur achter zich dicht en was ik ‘alleen thuis’. Ik schepte wat orde in de chaos die zijn kamer nu was en ging richting het centrum. Daar had ik afgesproken met K. (al mijn vrienden klinken nu als criminelen maarja), want we gingen samen naar het kattencafé. Ik zal z.s.m. een aparte post maken met foto’s hierover anders word je helemaal doodgegooid. Ik at ook echt brood (cheat #2).

Daarna slenterden we nog richting de Primark, vond K. niet wat ze zocht, kwam ik mijn oom en tante tegen, aten we een ijsje (cheat #3) en gingen we weer naar de bus.

Nou, toen was mijn lijf er inderdaad (ik hoorde je denken) flink klaar mee. De dagen daarna was ik heel moe. 13-14 uur slapen, lamlennig en flink gefrustreerd. Ik was er namelijk ook even helemaal klaar mee. Stomme Lyme. Ik wou huilen, maar was te moe om te huilen.

Wat mijn lichaam niet wist is dat we aan het opladen waren om zaterdag weer op stap te gaan, oeps. Ik reisde zaterdag naar mijn ouders, waar ik sjoelde met mijn broertje en sliep, om de volgende dag weer gezellig te doen met mijn vrienden. Diezelfde van woensdag. Die zie ik normaal nooit en nu twee keer in een week. We deden weer spelletjes, gingen bowlen en daarna uit eten (cheat #4). Had ik echt even nodig, thanks guys.

index

In de trein storte ik helemaal in, maar ik redde het gelukkig tot thuis. Daar gooide ik snel mijn voeten nog in een detoxbadje om de schade van de volgende dag te beperken en ging snel slapen.

Tja.

Het was de bedoeling om daarna rustig aan te doen. Maandag lukte aardig, ook al belde de dokter ’s ochtends en ging dat fout dus daar heb ik weer een uur om lopen stressen. Hij belde wel met goed nieuws, want ik mag even stoppen met de Riamet (tegen de co-infectie Babesia) en dat zal waarschijnlijk mijn hoofd wat meer rust geven.

Dinsdagmiddag deed ik een High Tea met oud-huisgenootjes en dat was superleuk, maar ook mijn allerlaatste cheat (cheat #5). ’s Ochtends trok ik het behang eraf.

Ik merk dat mijn grenzen weg zijn, en dat ze leeg zijn. Normaal kwam ik bij mijn grenzen aan en wist ik binnen een dag of twee wel hoe ze werkten. Nu kom ik aan bij mijn grens en heb ik geen idee of ik überhaupt voor of achteruit ben gereisd richting de grens. Ik trek er aan en ik trek er aan en ik weet niet wanneer die grens ‘breekt’.

Zo stond ik gisteren in 2,5 etappes de muur te verven. Ik was er mentaal even doorheen, ik wil ook iets nuttigs doen! Ik kan het wel schreeuwen. Ik ben erg blij met de muur overigens, ook omdat het nu voor ‘altijd’ een teken is dat ik trots op mezelf mag zijn en dat ik dingen wél echt kan.

Het is altijd toch confronterend om bij je vrienden te zijn en te zien waar zij zijn in hun leven. Dat je je realiseert dat je achterloopt, ook al valt dat eigenlijk wel mee. Ik wil vaker gezellige avondjes hebben en in kattencafés kunnen zitten. Maar dat is gewoon niet zo. In ieder geval niet voor nu.

Ik stap nog even op de fiets richting de podotherapeut en dan verplicht ik mezelf tot rust. Ik ben begonnen te mediteren (met de app Headspace) en dat helpt wel mee. Hoe chaotisch was jullie week?

Aanvulling : ik fietste net in de regen en regen voelen is zo goed.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s