Weekoverzicht #23

Bonjour! Zo heb ik vorige week een weekje rondgelopen. Ik was namelijk op vakantie. Vakantie? Ja! Echt! En ook al is het niet zondag of maandag, ik zal jullie vertellen hoe het ging.

Zoals ik zei in mijn laatste weekoverzicht, zouden er een poosje geen posts online komen. Na 16 dagen is dan eindelijk dat eind in zicht.

Er was eerlijk gezegd ook niet zoveel te melden. De week voordat we weggingen, moest ik rust houden. Alle energie die ik heb gebruikt, ging naar het inpakken en het opruimen (en een beetje schoonmaken) van ons huisje. Dat laatste zodat we terug zouden komen in een opgeruimd huis en ik nog iets langer na kon genieten van de vakantie.

Donderdagmiddag stapten we met onze halve inboedel in de trein. Jemig, wat neemt een mens toch altijd veel spullen mee op vakantie. Ook als je niet veel mee wilt of voor je gevoel niet veel mee hebt. Afijn.

Ik denk dat je je onderhand al afvraagt waarom ik überhaupt op vakantie ga. En dan nog wel wintersport. Dat kan toch helemaal niet?

Dat klopt. Maar na een (voor mij altijd hele lange) winter, waarin ik ondanks mijn therapielamp toch altijd last heb van dipjes en dankzij het weer veel last heb van pijn, was ik er aan toe om erop uit te gaan. Ik snap dat dat voor sommigen misschien raar lijkt. Ik heb immers geen baan, geen verantwoordelijkheden enzovoorts. Maar voor mij is het leven op zichzelf zwaar genoeg en is een behandeling volgen een baan van 168 uur per week. Ik moest. Om weer uit die lichtelijk negatieve bubbel te ontsnappen en om even het gevoel te hebben dat ik echt leef.

We stapten in de auto. Hmm, auto, kan dat wel? Nou, we waren met zijn vieren en ondanks dat de middelste stoel naar beneden was geklapt zodat er ski’s konden liggen, had ik genoeg plek om soort van te liggen. Ik hoefde dus niet heel lang echt rechtop te zitten. Ook zijn we halverwege de rit gestopt om te overnachten in een hotel, anders was de rit te lang.

Eenmaal aangekomen (na een vertraging van 3 uur en een gladde, sneeuwerige rit naar 2050 meter hoogte) belanden we in een winterwonderland dat ik nog nooit had aanschouwd, en waar ik ook duidelijk meer van onder de indruk was dan mijn metgezellen die zo ongeveer hun hele leven hebben geskied.

De hoogte. De hoogte was voor mijn lijf geweldig. De eerste paar uur was mijn lichaam een beetje van slag (mens, wat doe jij zo hoog?!) maar de rest van de week was het alsof ik 2 keer meer lucht in mijn longen had dan normaal. Zo. Fijn.

Skiën. Het spannendste stukje. Zou het wel lukken? Was ik helemaal voor Jan-met-de-korte-achternaam naar Zuid-Frankrijk gereden of zou ik het niet langer dan 5 minuten kunnen volhouden?

Het lukte! Niet zo lang als dat een normaal mens het zou volhouden en man wat zijn skischoenen en ski’s zware poepdingen, maar veel langer dan ik ooit in mijn Lymie-dromen had durven dromen. Het liedje van Dora kwam de rest van de vakantie niet meer uit mijn hoofd.

Ik heb geloof ik 5 van de 7 dagen in ieder geval 1 afdaling gedaan. Ik ben maar 2 keer heel hard gevallen. De eerste keer was heel dramatisch met veel koprollen en de tweede deed keiveel pijn want ik viel heel hard op mijn hoofd. Gelukkig had ik een helm.

Mijn persoonlijke conclusie is dat skiën minder moeite kost dan staan en lopen, maar dat op den duur je benen ‘op’ zijn. Op die momenten was het ook klaar. Conclusie 2 is dat gondels en stoeltjesliften de beste en mooiste pauzeplekken van de aardbol zijn en conclusie 3 is dat skiën echt superleuk is. Conclusie 4 is dat ik een week jaloers was op kindjes van 3 en conclusie 5 is dat ik heel erg dankbaar ben. Voor zowel mijn lijf dat soort van meewerkte, als ook voor mijn schoonfamilie met wie ik mee mocht. Niet alleen voor de trip zelf, maar ook voor het geduld, de tijd en alle skilessen.

Hoe gaat het nu?

Nooooou. Nait zo best. Ik ben moe.

Goh, je bent altijd moe.

Oké, gesloopt.

En dat klopt trouwens, maar dit is een relatief nieuwe moe. In ieder geval een moe die ik een hele lange tijd niet meer heb gezien. De moe die er is omdat ik veel te veel heb gedaan en mezelf veel te lang heb geprobeerd overeind te houden. En dat is fijn. Ja echt.

Maar daarnaast is mijn lijf ook weer moe van  de Lyme, de niet-meer-2050-meter-lucht en het zorgen voor voedsel e.d. want Pieter had/heeft iets in de trant van de griep of een voorhoofdsholteontsteking. We waren net een stel bejaarden. Ik ben blij als Pieter weer helemaal beter is, want ik weet dat ik mijn lichaam dan iets meer rust gun.

Kort gezegd : het voelt alsof ik tien keer ben overreden door een vrachtwagen, of mijn accu niet meer wil opladen en het soms voelt alsof ik niet meer degene ben die mijn lijf bestuurt.

De komende week draaien voor mij dan ook om rust pakken. Wel ga ik volgende week weer proberen te zwemmen en deze vrijdag heb ik een afspraak met mijn arts waar we gaan kijken hoe verder. Deze update zal ik dan met jullie delen.


 

Vergeet niet te doneren op lopenvoorlyme.nl! Er lopen ook een paar leuke acties, zo kun je in de week van 21 t/m 25 maart gemasseerd worden in Emmen en je kan in omgeving Boekel heerlijke zelfgemaakte stroopwafels kopen bij Julia en Laura! Deze toppers hebben al €100 opgehaald, heel erg bedankt meiden!

Julia (rechts) en Laura (links) maken heerlijke stroopwafels! Voor meer informatie kun je mailen naar ikbengekkeharrieniet@gmail.com of op Facebook een berichtje achterlaten bij Kasia van Kessel. Foto door Kasia van Kessel.


 

Advertenties

Een gedachte over “Weekoverzicht #23

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s