Ben je boos Harriët?

Maandagochtend las ik deze blogpost (klik!). Daarin vraagt Marjolein zich af of ze boos is. Op al die artsen die haar nooit konden zeggen wat er was. En die vraag ga ik ook beantwoorden.

Ik raad iedereen aan om die blogpost sowieso even te lezen.

Ik heb het hier al eerder over gehad dacht ik, maar toch nog een keer.

Want het maalt al de hele ochtend in mijn gedachten. Ben ik boos?

Ik denk het wel.

Marjolein zegt bijvoorbeeld dat ze er van overtuigd is dat artsen er alles aan gedaan hebben om samen met haar te vinden wat er was. Daarom is ze niet boos. Alleen teleurgesteld.

Ik wou echt dat het bij mij ook zo was. Maar nee. Dat was bij mij niet het geval.

Niet dat ik mensen wil laten voelen wat ik voelde. Echt nooit. Maar stel je even (alleen even voor dit moment, daarna moet het woesj uit je hoofd) voor dat alles wat je had kunnen beleven, ervaren en bereiken in het leven je is afgepakt. En dat dat allemaal zoveel erger is geworden. Omdat niemand je wil(de) helpen. Niemand je gelooft.

Ik heb geen enorme rits aan artsen gehad. Ik heb zelfs die mogelijkheid niet gekregen. Niemand wou me helpen. Of zeiden ze dingen als ‘ga maar met een psycholoog praten’ en dat vonden ze dan helpen. Dat je in dat riedeltje van je huisarts komt dat als-ik-haar-laat-bloedprikken-denkt-ze-vast-dat-ze-serieus-genomen-wordt. Alsof ik gek werd. Compleet gestoord. Was wat ik voelde niet echt? Was mijn pijn niet erg genoeg? Stelde ik me aan? Verbeelde ik mezelf dit allemaal?

Ik kan er ook echt niet bij hoe een arts een f*cking tekenkring niet heeft kunnen herkennen. Hij kwam zelfs terug. Hoeveel duidelijk wil je het hebben meneer de dokter?

Ik neem dat deze man ook echt kwalijk. Hoe kan je huisarts zijn in Zuid-Oost Drenthe en niet bij alle rode kringen even denken ‘goh, zou dat een tekenkring zijn?’..

Ook heb ik symptomen ontwikkeld in de loop der jaren. Die kunnen beschreven worden als fibromyalgie, zenuwschade, chronisch vermoeidheidsyndroom, licht epileptisch en nog een hele berg. Maar niemand durfde op te schrijven dat het echt zo was. Niemand durfde mij gelijk te geven. Want tja, zo’n meisje van 13-18 die moe is en pijn heeft, dat horen ze wel vaker. Weg ermee.

Het voelt echt alsof ik uitschot was. En als je dan wordt geholpen, soort van, bij een revalidatietraject bijvoorbeeld, helpen mensen je met afsluiten. Je moet er niet meer aan denken en maar mee leren leven.

Serieus? Ik hoor nu te studeren, te reizen en veel meer dingen te beleven dan ik nu doe. Dat ik stop met school, betekent dat niet dat ik dat doe omdat ik zo’n hekel heb aan school. Geloof me, ik wil zo ontiegelijk graag.

Ik vind het soms nog wel het allerverschrikkelijkst voor de mensen om mij heen. Het is zo hopeloos en uitzichtloos de hele tijd. Je weet nooit wanneer dit stopt.

Het is niet dat ik nu niet blij ben met mijn leven. Ik sta er positief in. Ik ervaar voor het eerst in lange tijd echt geluk. Met mijn lieve vriend, lieve vrienden en familie, mijn eigen stek (en het op mezelf kunnen wonen überhaupt) en…

Ik wou meer opsommen, maar ik weet niet wat ik moet invullen. Meer is er niet ben ik bang. Niet dat ik niet blij ben met wat ik heb, maar ik denk dat menig persoon een langer lijstje heeft of wil.

Ik heb het geprobeerd hoor. Artsen ‘vergeven’ omdat ze het niet hebben ontdekt. Dat lukt me gewoon niet. Ik hoop zo voor ieder ander persoon die dit alles nu ervaart, dat ze er sneller bij zijn. Lyme is hel. En ik wil eruit.

Positiviteit is zeker een goede bron van energie, maar mijn leven gaat niet over rozen. Mijn leven is bikkelen, vallen, opstaan en hopelijk tussendoor wat leuke dingen kunnen doen.

Daarom hoop ik ook dat in de toekomst mensen dit zoveel sneller herkennen en dat er minder levens aan diggelen gaan*.

Dus een grote shoutout naar mensen die nu opgeleid worden tot arts. Niet alleen betrekking op Lyme, maar kijk alsjeblieft ook buiten de kaders. Er is meer dan jou wordt geleerd. Baan je alsjeblieft door die wegen van dat ellendige geld en help.

Ik heb nu wel weer genoeg depressief geschreven en ik ben er ook helemaal klaar mee.

WOESJ ALLES UIT JE HOOFD

 

* Ik weet dat je met Lyme niet direct een dieptriest leven leidt zonder hoop en blijheid, maar zonder Lyme zou iedereens leven er een stuk beter uit zien.

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Ben je boos Harriët?

  1. He, wat leuk dat je verwijst naar het stuk wat Marjolein voor mn blog geschreven heeft! Dat je boos bent lijkt me ook heel logisch. Helemaal als je steeds het gevoel had dat je niet serieus genomen werd. Je emoties vooral van je af blijven schrijven!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s