Waarom ik misschien toch wel een beetje bang ben

Daar zit ik dan. Aan mijn bureau. Op een stoel. Met de muziek aan. Een to-do lijstje aan het maken. Wat daar engย aan is? Niks. Het is pure magie.

De laatste tijd gaat het met mij best wel wat beter. Ik kan weer wat meer ‘aan’. Ik kan weer een beetje opruimen, wasjes draaien en soms zelf iets van een stofdoek hanteren. Lopen, naar buiten, in de rolstoel zitten en soms zelfs fietsen. Koken en bakken.

Nu zit ik. Rechtop. Naar buiten kijkend. Er hopt een leuk konijn voorbij. Geluk noem ik dat.

Eerder schreef ik dat ik moeite heb met geluk en het creรซren daarvan. Maar momenten als deze zijn voor mij echt puur geluk.

Dat zorgt er wel voor dat ik minder blog dan dat ik misschien eerst van plan was.

Maar op dit moment bestaat mijn leven uit genieten. Het voelt als stilte voor de storm. Alsof ik wacht op een terugval, van weken, misschien wel maanden. Het gaat eigenlijk nooit zo goed. Voor hoe ver het dan goed gaat voor een meisje midden in haar Lyme behandeling.

Het is jammer dat mijn hoofd nog niet werkt zoals ik zou willen. Zoals hij altijd heeft gewerkt. Ik mis het middelbare-school-principe, waar mij dat leren en onthouden zo makkelijk af ging eigenlijk. Ik ben dan wel blijven zitten, daar niet van, maar dat was vrijwillig. Om mezelf te behoeden voor een afgang, waar ik bang was niet bovenop te kunnen komen. Ik had namelijk net geleerd bij de revalidatie dat het allemaal om mijn hoofd en mijn gedachten ging. (Niet dat ik daar ook maar een moment spijt van heb gehad trouwens, beste beslissing ooit.)

Waarom de laatste alinea belangrijk is voor mijn verhaal? Ik heb geleerd bang te zijn. Ik ben nu bang om beter te worden denk ik. Wat nou als ik net mijn hele leven weer heb opgebouwd? Wordt het dan weer zo in 1 klap weggevaagd? Kan ik dan weer opnieuw beginnen? Ook ik wil leren, studeren, werken, reizen en uiteindelijk zo’n lekker afgezaagd huisje, boompje, beestje(s). Ik heb geen ambitie om een carrieretijger te worden. Ik wil ‘gewoon’ leven zonder bij elke seconde na te hoeven denken of wat ik van plan ben te doen wel kan vandaag. Ik ben alleen bang dat als ik dat dus heb, dat het me weer wordt afgenomen.

Ik kan daar eeuwig over zagen in mijn hoofd.

Zie je nou wel het zit in je hoofd!11!!!1!!!!1! Nee, ik denk ook wel eens na over het leven als een normaal mens.

Eigenlijk noemde ik deze blog eerst ‘Waarom ik minder blog dan dat ik van plan was’. Maar dat komt dus omdat ik soms weer even kan lopen, fietsen, rennen en vliegen. Ik houd ervan. Je kan je niet voorstellen hoe gelukkig ik nu ben als persoon aan een bureau in haar studentenkamer. Met muziek aan. Heerlijk.

Ik stop met schrijven, ik ga even lekker genieten.

Genieten jullie ook wel vandaag? Niet vergeten!

Advertenties

6 gedachtes over “Waarom ik misschien toch wel een beetje bang ben

  1. pinkpequena

    Gelijk heb je dat je minder blogt en meer geniet van de goede dagen die je nu hebt. probeer per dag te leven, iedere dag die goed is is mooi megenomen ๐Ÿ™‚ zo probeer ik het ook te doen.

    Liked by 1 persoon

  2. pinkpequena

    Lekker genieten van de goede dagen die je hebt! Bloggen kan altijd nog ๐Ÿ™‚ het is herkenbaar maar probeer je goede dagen niet te laten verpesten door zorgen over slechte dagen. Geniet van het moment.

    Liked by 1 persoon

  3. Pingback: Weekoverzicht #10 | ikbengekkeharrieniet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s