Quote Weekly #2 I just give myself permission to suck. I find this hugely liberating.

Iedereen die mij een beetje kent, in het echte niet-internet leven, weet dat ik erg van John Green houd. De persoon, de schrijver, de youtuber, alles. En als ik dan ook ergens graag in verdwaal, zijn het zijn quotes. Uit zijn boeken bijvoorbeeld. Die ik allemaal las. Meer dan 1 keer. Ik was bij de voorpremière van TFIOS, ging vorige week naar Paper Towns en zit nu al met smart te wachten op de verfilming van Looking for Alaska. Ik heb een aantal quotes voor jullie. Het zijn er eigenlijk teveel, dus ze komen vast nog een keer terug, haha.

Ik gok dat ik hem even moet vertalen.

En als mensen je pijn minimaliseren, is dat oneerlijk. En als jij je eigen pijn minimaliseert, ben je oneerlijk tegen jezelf. Niet doen. De waarheid is dat het pijn doet, omdat het echt is. De waarheid is dat het pijn doet, omdat het telt. En dat is belangrijk ding om te erkennen. Maar het betekent niet dat het niet eindig is, dat het niet beter wordt. Want dat wordt het wel.

Dit is een quote waarin ik mijn verhaal altijd direct in herken. Als ik het leest, flitst alles weer door mijn hoofd. Ja, mensen minimaliseerden mijn pijn. Ja, ik minimaliseerde mijn pijn ook, want ik dacht dat het niet echt wat. Maar het wordt wel beter. Dat weet ik zeker.

Ik geef mezelf toestemming om niet overal goed in te zijn. En ik vind dat extreem bevrijdend. 

Ik weet niet wat ik hier nog meer bij moet zetten, het spreekt vrij voor zichzelf.

Wat je van mij moet snappen, is dat ik een diep ongelukkig persoon ben.

Oke, deze vereist dan wel weer enige uitleg. En ik ga het proberen te omschrijven. Misschien denk ik hier morgen alweer anders over hoor. Mijn hersenspinsels hierover gaan alle kanten op, iedere dag. Al denk ik dat iedereen zich dat wel afvraagt, toch?

Ik ben ongelukkig. Over het algemeen. Mijn basis bestaat niet uit geluk. Ik voel me slecht, beroerd en vooral niet mezelf. Ik ben niet wie ik wil zijn, wie ik kan zijn.

Dat komt natuurlijk wel door mijn vijand Lyme. Maar voor mij voelt het alsof ik tegen mezelf vecht. Dat doe ik iedere dag.

Het is ook niet alsof ik geen geluk ken. Ik ben vaak gelukkig. Ik doe leuke dingen, en op die momenten geniet ik ook echt de volle 100%. Ik wil gelukkig zijn. Ik wil dat mijn basis geluk wordt. En daar werk ik aan. Heel hard ook. Maar het lukt niet. Nog niet, in ieder geval. Ik bouw mijn geluk zover uit als het maar kan, want dat vind ik net zo belangrijk als beter worden.

Lieve familie etc., het klinkt allemaal zwaarder dan het lijkt. En ik hoor menig persoon denken, ‘wil je daar dan niet met iemand over praten?’. Dat doe ik tegenwoordig al. Met jullie, met mijn vriend, met mijn familie. Ik heb met meerdere mensen gepraat vroegâh, toen we nog dachten dat het in mijn hoofd zat. En ik ken mezelf heel goed. Want hé, ik ben al ziek zolang ik me kan herinneren. Het kwam er eigenlijk altijd op neer dat ik de persoon die mij vragen stelde om mijn gedachten te kunnen ordenen, al voor was. Dat kost me veel te veel energie om te blijven doen. I’m okay. Okay. (Als je die snapt, ben je goed bezig, haha.)

Dat was hem weer voor deze week! Tot de volgende keer 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s