Mijn leven met Lyme

Deze blog is niet om alles uit te gaan leggen over Lyme.

Deze blog is er zodat ik kan schrijven waarover ik wil schrijven. Alsof Lyme er niet is. Maar soms kom ik daar niet onderuit. Dus doe ik dit gewoon nu.

Mensen vragen mij altijd hoe het gaat. ‘Ja, wel goed denk ik’, is dan vaak het antwoord. Een heel verhaal ophangen over al mijn kwaaltjes, dát is het laatste waar ik zin in heb. Daarom ga ik proberen uit te leggen hoe leven met Lyme voor mij is. En dan in deze post de slechte dagen.

Slechte dagen zijn alsof

  • Je eigenlijk helemaal niet hebt geslapen
  • Je benen hebben bedacht dat ze een dag vrij hebben
  • Je hoofd klopt als een bezetene
  • Je heel veel honger hebt
  • Je toch niet heel veel honger hebt
  • Je hele lichaam in brand staat
  • Iemand allemaal messen in je lijf aan het steken is
  • Alle positiviteit die je de laatste paar goede dagen bij elkaar hebt gesprokkeld, compleet van de aardbodem is verdwenen
  • Je je hele leven niks hebt gedaan/ je het meest nutteloze wezen op de aardbol bent
  • Je lichaam de laatste beetjes kracht uit je lichaam trekt

Slechte dagen zorgen ervoor

  • dat douchen de uitdaging van de dag wordt
  • dat eten aan tafel een feestje is
  • dat je begint te dromen dat je rent (dit heb ik altijd, ik heb dat nog nooit bij een ander gehoord hoor, haha)
  • dat rechtop zitten ook een uitdaging is
  • dat je vriendje op stand-by modus moet de hele dag door (dat is niet leuk)
  • dat je afhankelijk wordt van andere mensen (dat is ook niet leuk)
  • dat ik geen fatsoenlijke zinnen kan fabriceren
  • dat ik niet meer weet hoe filet americain ook alweer heet (en andere namen van voorwerpen, mensen enzovoort)

Dat klinkt wel ernstig zo hè? Maar ik zal je een geheimpje vertellen. Dat is het voor mij eigenlijk niet meer. Dat is misschien wel wat ernstiger, maar oké. Ik weet dat ik twee/drie dagen per week een slechte dag heb. Ik weet dat ik me slecht ga voelen. En ik denk dat er stiekem nog wel meer dingen zijn op slechte dagen. Maar die kan ik me, gelukkig, niet herinneren nu.

Maar bovenal zorgen slechte dagen ervoor dat ik de goede dagen meer waardeer. Ik maak dit al een poosje mee, en ik kan zeggen dat je sip voelen om dit alles, niet werkt. Natuurlijk, ben ik best vaak sip. Ik vraag me ook een triljoen keer af waarom het nou net mij overkomt. Ik heb de afgelopen jaar een paar watervallen bij elkaar gehuild. Maar weet je, dat gaat me niet helpen (dit is niet echt wat ik bedoel denk ik, het klinkt heel cru. Maar ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen). Mijn goede dagen zijn feestjes. En dat zullen ze denk ik altijd blijven.

Nu ga ik een leuke positieve foto van mijn laatste vakantie (yay, ik kon op vakantie, en ook nog vet lang!) boven deze post plakken.

p.s. Persoonlijk vind ik het nooit zo heel leuk als mensen vragen hoe het gaat. Ik weet dat mensen het heel graag willen weten, maar ik wil er dan weer heel graag niet over praten. Dus nu kunnen jullie allemaal netjes mijn blog stalken, haha. Want typen is voor mij wat makkelijker dan zinnen maken in het echte grotemensenleven, want daar heb ik wat meer tijd voor nodig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s